Mijn laatste blog! - Emma Adriaens - januari 2020
Mijn laatste blog! Aan het einde van de vorige stond ik op het punt om met kerstvakantie te gaan, die voorbije anderhalve maand voelt als een eeuwigheid. En nu is het tijd om afscheid te nemen, maar nog wel even met een blik op de afgelopen tijd.
Terugkomen na de kerstvakantie was fijn maar ook gek, want vanaf dat moment begint het aftellen. Steeds meer zijn mijn werkzaamheden gericht op het afronden van projecten en overdragen van informatie. Toch zijn er in mijn laatste maand hier nog wel wat activiteiten waar ik mee bezig ben, zoals het organiseren van een Young Professionals Event over “climate anxiety”. Een onderwerp waarvan ik gemerkt heb dat het erg actueel is, vooral onder jongeren. De angst en onzekerheid over de toekomst speelt bij veel van mijn vrienden, en ook de vragen over wat nou wel of niet goed is om te doen speelt ook veel bij mijn collega’s. Voor dit evenement nodigden we een expert uit op dit gebied, Maria Ojala, associate professor aan de universiteit van Örebro. Zij vertelde onder andere over coping-strategieën en drukte ons op het hart om te blijven praten over dit onderwerp. Er werden veel interessante vragen gesteld en we sloten de avond gezellig af met een drankje. De avond was een succes en dat is natuurlijk extra leuk als het je laatste wapenfeit als stagiaire is!
Ik heb gemerkt dat Zweden en Nederland echt heel veel naar elkaar kijken. Soms puur om informatie op te doen, soms laten ze werkelijk beslissingen afhangen van de beslissing van de ander. Je kunt je voorstellen dat zo’n proces van “weet jij het? Nee, weet jij het? Nee, weet jij het?” soms vervelend lang kan duren als beide partijen het maar lang genoeg volhouden. Als de Zweden echter op een gegeven moment een besluit genomen hebben dan is dit ook in steen gehouwen en weet je dat je daar niks meer op af te dingen valt. Voor de polderende Nederlander soms een frustratie, maar voor de directe Nederlander een zegen! Er is veel vertrouwen tussen de beide landen, je merkt dat ze elkaar in internationale context veel opzoeken. Daarnaast zijn Nederland en Zweden ook trouwe handelspartners: ze vierden in 2014 zelfs 400 jaar diplomatieke betrekkingen.
Dat je als stagiaire op de ambassade zo dicht met je neus op de zaken mag zitten vond ik heel bijzonder, en eigenlijk vanaf mijn eerste dag kreeg ik het gevoel dat ik echt onderdeel uitmaakte van het team. Ik werd onderdeel van de lopende zaken en mocht alles vragen en weten. Ik was vaak een van de laatsten die naar huis ging en daardoor had ik veel tijd voor leuke gesprekken met mijn kantoor-overbuurman, een rasdiplomaat met een ontzettende hoeveelheid kennis en inzicht in de staat van de wereld. Sowieso ga ik al mijn lieve, betrokken collega’s erg missen.
Nu terug naar Nederland om daar met frisse tegenzin mijn master af te maken. Eenmaal ondergedompeld in het werkende leven vind ik teruggaan wel lastig, maar ik zou ontzettend blij zijn als ik dat felbegeerde diploma over een tijdje in mijn handen mag houden. Nog even hard werken dus.
Mijn opvolger Wietse heeft al een weekje kunnen meelopen. Hij wordt meteen mooi ondergedompeld in de werkzaamheden, want we hebben ons Rank Your Embassy-project uitgebreid door een samenwerking met een bedrijf gespecialiseerd in het CO2-neutraal maken van ondernemingen en samen gaan we kijken hoe we ons gebouw en onze werkzaamheden nog duurzamer kunnen maken. Daarnaast mag Wietse aan de slag om een volgend Young Professionals Event op te zetten, en het is ook tijd om te beginnen met de voorbereidingen voor de vieringen rond het jubileum van Gotenburg. Genoeg te doen, maar hij is er helemaal klaar voor en binnenkort kunnen jullie dus een blog van hem verwachten! Ik ben stiekem bijna een beetje jaloers op hem dat hij dit allemaal van het begin mag meemaken, en onderdeel gaat zijn van allerlei leuke en interessante evenementen die voor komende periode op de kalender staan.
Op mijn laatste werkdag ben ik maar een uurtje op de ambassade, want daarna ga ik naar Uppsala. Hier wordt aan een oud-docent van mij een eredoctoraat uitgereikt. Zo bijzonder om daar namens de ambassade bij te mogen zijn. Een goede afsluiting van een fantastische periode!