Virus, vertrek en videoconferenties - Wietse van Kaam - april 2020
Graag had ik de optimistische toon waarmee ik mijn vorige stageblog afsloot hier weer opgepakt. Het leek goed te doen: de afnemende werkdruk als gevolg van de uitbraak van Covid-19 kon worden opgevangen door projecten die nu nog op de lange baan werden geschoven. Maar helaas luidde de afschaling op de ambassade ook mijn vertrek in: gezien de omstandigheden wereldwijd moesten stagiaires terugkeren naar Nederland. Voor mij zat er dus ook niks anders op dan na krap twee maanden op de ambassade alweer mijn post te verlaten. Ook al hing dat besluit al een tijdje in de lucht, het was toch een bittere pil om te slikken. We waren eigenlijk pas net begonnen en ik had het erg naar mijn zin. Er restte niets anders dan de koffers weer te pakken en snel afscheid te nemen van mijn huisgenoten en vrienden en collega’s van de andere ambassades. Vlak voor vertrek nog even een wandeling gemaakt door mijn buurt, en nog even wat foto’s genomen om nog een tijdje op de teren.
Daar zat ik dus, ‘s ochtends vroeg eind maart op een verder haast uitgestorven vliegveld. Veel eerder dan gepland weer terug naar Nederland.
De titel van mijn vorige stageblog lijkt te lang voort te duren. Ik zit inmiddels alweer een maand in Nederland en aan alle wonderbaarlijkheden lijkt geen eind te komen. Hoe had dat kunnen gebeuren? Ik had wel gepland in de zomervakantie even bij mijn ouders te wonen, maar er zit wel een wezenlijk verschil tussen nu en 24 juli, de oorspronkelijke einddatum van mijn stage op de Ambassade in Stockholm. Gelukkig is het mogelijk om mijn stage voort te zetten vanuit Nederland. Ik heb zoals ook vele anderen noodgedwongen de trend gevolgd en heb nu mijn eigen thuiskantoor geïnstalleerd. Vanaf hier doe ik nog steeds mee aan de wekelijkse vergaderingen en hebben we ook geregeld virtuele “fika”.
De meeste collega’s werken natuurlijk ook thuis. Doordat we allemaal in een scherm zitten te turen lijkt de afstand gelukkig wat kleiner, en zou je (als ik vanuit mijn thuiskantoor niet uit het raam kijk) bijna vergeten dat er 1500 kilometer tussen zit. Mijn werk bestaat nu vooral uit het het organiseren van evenementen die later dit jaar gehouden zullen worden en het schrijven van analyses en rapporteringen. Ook de social media kan ik besturen op afstand. De seminars die ik tot een maand geleden live bijwoonde, zijn nu ook online te volgen.
Dit seminar ging over desinformatie in tijden van de huidige crisis. Een analist verwoordde het mooi: ook die verspreiding moeten we zien te stoppen, social distancing op het niveau waar het eigenlijk hoort. Door deze seminars te volgen en de bovengenoemde analyses te schrijven, kan ik vanuit mijn Nederlandse “home office” toch nog mijn steentje bijdragen aan het werk op de ambassade.
Het voordeel aan thuiswerken is dat je wat flexibeler bent met vrije tijd. Als ik even geen VC-meeting heb (deze afkorting van Video Conference gaat het ongetwijfeld halen op de “Woord Van Het Jaar 2020” shortlist), bedrijven aan het bellen ben of een analyse hoef te schrijven, ben ik het liefst - uiteraard op gepaste afstand van de medemens - buiten: met het mooie weer is het goed toeven in de tuin.
Af en toe stap ik ook op de racefiets, om even op één van de vele afgelegen plattelandswegen hier in de buurt mijn energie kwijt te kunnen. Gelukkig heb ik nog geen tijd gehad om aan de hitserie Tiger King op Netflix te beginnen…
Ik kan het vanuit hier goed volhouden, maar het weegt natuurlijk niet op tegen het leven in een prachtige stad als Stockholm en een een werkomgeving als de ambassade. Ik volg het contrast tussen het Nederlandse en het Zweedse beleid met betrekking tot de bestrijding van Covid-19 natuurlijk op de voet en heb ook veel contact met studievrienden uit Uppsala en de enkele stagiaires van andere ambassades in Stockholm die nog wel daar kunnen werken. Ik hoop natuurlijk dat ik ze binnenkort weer in Zweden kan zien, maar het is op dit moment helaas onmogelijk om ook maar iets over te kunnen zeggen. Ik zou deze blog graag voorzien van een cliffhanger voor de volgende over een paar weken, maar ook daar durf ik mij niet meer aan te wagen. Wat wel zeker is, is dat er weer genoeg te melden zal zijn. Ik hou u op de hoogte.