Stageblog 1: Mijn eerste kennismaking met Berlijn - Fleur Schellekens
Met een koffer, twee rugzakken en een sporttas sta ik op het station te wachten tot een nieuw huisgenootje mij van het station op komt halen. We hadden elkaar nog nooit ontmoet, maar ze had aangeboden om mij op het station op te halen als ik veel spullen mee had. En dat had ik. Ik was natuurlijk ontzettend opgelucht om haar te zien, en niet alleen door de hoeveelheid spullen die ik bij me had. Je hoort zoveel verhalen tegenwoordig dat mensen online worden opgelicht bij het zoeken naar woonruimte, dat ik het nooit meer 100% vertrouw. Helaas is dit vaak toch de enige manier om aan een kamer te komen, vooral als je niet de hoofdprijs wilt betalen. Gelukkig ben ik in een heel leuk huis in de multiculturele wijk Wedding terecht gekomen. De komende maanden ga ik als onderdeel van mijn master Euroculture (Europese studies) stage lopen bij de afdeling cultuur en communicatie op de Nederlandse ambassade. Tijdens mijn stage zal ik maandelijks een blogpost schrijven over mijn ervaringen. In deze eerste blogpost lees je over mijn kennismaking met Berlijn en de ambassade!
In mijn eerste weekend, meteen ook de allereerste keer dat ik in Berlijn ben, heb ik geprobeerd zoveel mogelijk van de stad te zien. Op zaterdag heb ik, als een echte Nederlander, meteen een Swapfiets geregeld. Samen met een vriend die hier al jaren woont zijn we de hele stad doorgefietst. En wat is Berlijn groot! Als je eerder in Duitsland bent geweest, is het je misschien opgevallen dat de Duitsers zich heel strikt aan de verkeersregels houden. Is het stoplicht rood? Dan wacht je natuurlijk. En als het midden in de nacht is en er is nergens een andere weggebruiker te zien? Dan ook. In dat opzicht is Berlijn niet zo duits. Iedereen fietst hier door elkaar en het rode licht heen. Ik begrijp nu ook beter waarom veel fietsers een helm dragen. Gelukkig ben ik die drukte wel gewend uit Utrecht waar ik jaren gestudeerd heb. Wat ik dan weer niet kan uitstaan is die eindeloze stroom aan stoplichten. Ik weet zeker dat als alle stoplichten voor mij op groen zouden staan, ik twee keer zo snel door Berlijn heen zou fietsen. Over groen gesproken, is het gebouw van de ambassade geen plaatje te midden van al dat groen?
Op zondag zijn, zoals in heel Duitsland, alle winkels dicht. Niet shoppen in de winkels dus, maar naar de verschillende parken waar elke zondag een vlooienmarkt is. In het Mauerpark zijn er naast de enorme vlooienmarkt ook muzikanten en andere artiesten die optreden of een act opvoeren. De hoofdattractie is echter de mobiele karaoke. Elke zondag rond 15:00 komt een man met zijn fiets en karaoke set-up naar het amfitheater. Iedereen die wil mag een nummer zingen, waarna ze een (alleen al door hun moed) verdiend applaus krijgen.
Na slechts twee dagen de stad verkennen begint mijn stage. Een van de beveiligers wijst de weg en loodst mij door de beveiligingspoortjes heen. Dat hoort er natuurlijk ook bij voor bezoekers. Om 10 uur ‘s ochtends word ik, wachtend naast een schilderij van onze koning, opgehaald bij de receptie om voor het eerst kennis te maken met de afdeling Cultuur en Communicatie. Wat een geluk heb ik dat ik op zo’n leuke afdeling stage mag lopen, met zulke leuke collega’s! Het team van de afdeling bestaat uit acht medewerkers en een stagiaire. Ik dus!
Later op de dag krijg ik een rondleiding door het gebouw. Wat een doolhof is dat. Het begint al bij de James Bond-deur op onze afdeling. Als we de rondleiding willen beginnen loopt mijn collega naar de hoek en leunt nonchalant tegen de houten wand aan. Je kan mijn verbazing wel voorstellen als de wand vervolgens een enorm paneel blijkt te zijn wat openzwaait als een vier meter brede draaideur. Overal op de verschillende afdelingen zijn er zulke verborgen deuren die leiden naar de volgende halve verdieping of het ‘trajekt’. Een soort van koosnaam voor de gang en trap waarmee je van beneden helemaal naar boven kunt lopen. En dan is er is ook nog een gang met een doorzichtige groene vloer die als het ware buiten het gebouw hangt!
Het gebouw is ontworpen door Rem Koolhaas en in 2004 geopend. De Nederlandse ambassade is een van de weinige ambassades die in dit deel van de stad zit. Aan de andere kant van het water zitten de ambassades van Angola, Australië, Brazilië, China, Kosovo en Nigeria. Voor de ambassade staat een enorme picknicktafel van een aantal meter hoog. Een kunstobject van een Nederlandse kunstenaar waar je op kunt klimmen en bijvoorbeeld je boterham kunt eten. Alle kunst in de ambassade is trouwens gemaakt door Nederlandse kunstenaars, met uitzondering van een aantal zeefdrukken van Andy Warhol (die zijn dan weer van prinses Beatrix).
Tijdens de eerste week was het vooral kennismaken met de collega’s, het werk en de verschillende systemen die hier gebruikt worden. Ook viel ik meteen met mijn neus in de boter, want na een week stond al de boek premiere van de duitse vertaling van ‘de Heilige Rita’ gepland. Het meest recente boek van Tommy Wieringa. In de volgende blog zal ik hier meer over vertellen, net als over mijn taken als stagiaire en mijn ervaring van de eerste weken. Tot dan!