Weblogs

Repatriëring Peru: In een klein bootje diep in het Amazonewoud

Wekenlang waren ze van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat in touw om gestrande Nederlandse reizigers te repatriëren vanuit Peru, Ecuador en Bolivia. Ze kunnen nu pas weer een beetje op adem komen. Nathalie Lintvelt is ambassadeur in Lima, en Gerwin Woudt werkt op de ambassade als senior medewerker Economie, Handel & Cultuur.

‘In het begin verwachtte nog niemand dat de situatie zo ernstig zou worden. Maar al snel raakte alles in een stroomversnelling,’ vertelt Nathalie.

Weblog Peru
Senior medewerker Gerwin Woudt (1ste van links) en ambassadeur Nathalie Lintvelt (2de van links) van de ambassade in Peru op het vliegveld van Lima. (foto: bz)

Noodtoestand

‘Net als iedereen eigenlijk, hoorden we voor het eerst over het coronavirus in het nieuws,’ herinnert Nathalie zich.

‘De alarmbellen gingen nog niet meteen rinkelen. Maar toen het in Italië werd ontdekt, had ik wel het gevoel dat het de hele wereld zou gaan raken. We hebben al snel bepaalde zaken stopgezet: dienstreizen en conferenties hebben we geannuleerd, delegaties geadviseerd om direct terug te gaan naar Nederland.

Op 15 maart werd hier in Peru de noodtoestand uitgeroepen. Toen ging het land op slot en werd de situatie voor de Nederlanders hier een stuk lastiger. Dan ga je heel hard aan de slag om al die gestrande reizigers naar huis te krijgen.’

Gestrande motorrijder

‘De lokale bevolking hier zag de Europeanen als de boosdoener. Zij waren volgens hen degenen die het virus naar Peru brachten. Dat maakte de situatie soms behoorlijk lastig.’

Gerwin herinnert zich een bijzonder geval: ‘We hoorden over een vrouw die met een motortoer van vijf maanden bezig was. Haar einddoel was Alaska maar nu zat ze vast in een dorp in het zuiden van Peru. De sfeer was er vijandig en ze voelde zich niet veilig.

We spraken daar met de burgemeester en de politie. Uiteindelijk kon ze met haar motor geëvacueerd worden en mee op de tweede repatriëringsvlucht. Om dat voor elkaar te krijgen, moet je snel schakelen.’

Diep in de Amazone

‘Een andere reiziger zat, toen de noodtoestand werd uitgeroepen, ergens diep in de Amazone. De lokale autoriteiten, politie en zelfs de marine zijn hierbij betrokken geweest. Ze kreeg toestemming om met een klein bootje mee naar het dichtstbijzijnde dorp te gaan. Van daaruit is ze onder politiebegeleiding per auto naar een iets grotere stad gereden, waar meer Europeanen verbleven. Vanuit daar kon de hele groep in een busrit van meer dan 20 uur naar Lima worden gebracht.’

Jezelf leren kennen

‘We hebben elkaar erdoorheen gesleept. Iedereen had wel eens een dip. Voor mij was het altijd bijzonder om de vlucht terug naar Nederland te zien vertrekken. Dan kwam er zo’n ontlading. Je leert jezelf in zo’n proces goed kennen. Je doet ineens heel andere dingen dan anders en merkt waar je goed in bent. Of niet.’

Nathalie beaamt: ‘Je leert ook elkaar heel goed kennen. We zijn als team nog hechter dan voorheen. En we hebben geleerd hoe belangrijke goede communicatie is. We zijn vanaf het begin heel transparant geweest en je merkt dat de reizigers dat erg gewaardeerd hebben. Ook nu krijgen we soms nog bedankjes binnen via de mail. Dat doet ons erg goed.’